آسمان*خورشید*ماه*زمین*

ماه با آسمان قهر کرده بود.

آسمان شرشر گریه می کرد و با صدای گریه آلود می گفت: ای خوبم بازگرد!

صدای زنگ در می آمد!

در را باز کردم ماه را دیدم که در مقابلم ایستاده است!

مرا در آغوش کشید!

گفتم :

آسمان منتظر توست و تو اکنون اینجا ایستاده ای؟

گفت:

آسمان به من نیاز دارد من که به او نیازی ندارم!

عصبانی شدم و ماه را شکستم و انگشتری شد که آن را به آسمان هدیه دادم!

...سالها گذشت...

آسمان با خورشید ازدواج کرد!

ستاره ها یکی پس از دیگری به آسمان و خورشید تبریک میگفتند!

که نوبت به من رسید خورشید آنقدر زیبا بود که به وجد آمده بودم!

آسمان که مرا دید انگشتر ماه نگین را به من داد و گفت:

برای دستم بسیار کوچک است !

.

.

.

بعضی از انسان ها با عشق ارزشمند میشوند!

به کسی که ارزش ارزشمند شدن را ندارد،ارزش نبخشید!

نویسنده:هستی(مروارید سیاه)